70 anivesario da Guerra dos Mundos

Este ano 2008 celébrase o 70 aniversario da Guerra dos Mundos.

O 30 de outubro de 1938, un mozo chamado Orson Welles (Wisconsin, EUA, 1915-1985) narrou unha ficticia invasión extraterrestre, baseada na idea plasmada no libro A guerra dos mundos de H.G. Wells, que aterrorizou os Estados Unidos de América esa mañá de outono.

Welles tiña previsto emitir a adaptación teatral do clásico de H. G. Wells, ‘A Guerra dos mundos’, mais fixo un importante troco: adaptou a obra escrita para que fose interpretada na radio como se dunha simulación dunha emisión dun informativo especial sobre unha invasión marciana, pensando que esa técnica tería moito máis éxito... e abofé que así foi.

Só ás 08.30h da mañá do 30 de outubro Orson Welles advertiu os que escoitaban a radio de que o que sería retransmitido durante esa seguinte hora só era ficción. A emisión comezou cunha serie de preocupantes “telexornais de urxencia” onde se alertaba de que no Observatorio Mount Jennings, en Chicago, informaran sobre varias explosións en Marte. Uns minutos máis tarde, chegaban “as primeiras infrmacións de que os marcianos estaban a aterrar nunha cidade que Welles asinalara ao chou co seu dedo, previamente, no mapa e que estaban a comezar ataques con gas. A emisión remataba co repórter a morrer como resultado dos gases marcianos.

A seguridade da voz de Welles fixo que moitos norteamericanos se botasen ás rúas e chamasen completamente asustados e desesperados a concellos e comisarías de policía demandando explicacións ou recomendacións sobre como se protexer do gas marciano, especialmente en Nova Iorque e Nova Iersei.

Con este experimento que causou histeria colectiva e que o catapultou á fama e ao cumio da súa carreira, Welles demostrou o poder dos medios de comunicación de masas nas sociedades de entreguerras, demostración que se pode facer extensible á actualidade.

Mai français (Maio 1968)

Avec le nom de mai français, se connaissent une série d'événements qu'ont eu lieu en France pendant le mois de mai de 1968 et qu'ont été définis de forme variée: crise, troublée, grève et révolution. Ce dernier terme, nonobstant, ne s'applique pas en sens strict puisque la situation politique il est resté simplement modifiée et ne transformée par complet.

À des principes de 1968 il a surgi une inquiétude entre les étudiants français, qui critiquaient l'incapacité de le système universitaire pour donner sortie au monde de travail à un nombre,de plus en plus élevé,de diplômés.
En même temps, divers groupes inspirés par les idéologies anarchistes, trotskista et maoísta, ont manifesté son opposition au capitalisme et a la société de consommation. Étudiants de l'Université de Nanterre, proche à Paris, sont allé particulièrement actifs et ont proclamé que la université devait se convertir au centre de la révolution contre le capitalisme. Son occupation du campus a provoqué la clôture de l'université à des fins d'avril, parce qui ont décidé se réunir en la Sorbonne. Au craindre des violents affrontements entre des groupes de droite et gauche, il s'a demandé l'intervention de la police, en violant ainsi l'autonomie de gouvernement de l'université et sa condition de lieu où il peut s'exposer avec avec totale liberté n'importe quelle expression. Une conséquence de tout cela, les syndicats d'étudiants et professeurs ont convoqué une grève générale. Après une semaine en celle qui les manifestations d'étudiants ont été durement réprimées par la police, les syndicats ouvriers ont convoqué une grève générale pour le 13 mai. Neuf mille personnes ont participé à elle. En mai de 1968 sont né des slogans comme "Interdire par interdire","Sous les pavés il est la plage","L'imagination au pouvoir" ou "Moi,je suis le chaos".

Les événements ont surpris au gouvernement. Charles de Gaulle et son premier ministre, Georges Pompidou,étaient hors le pays et sa réponse a été vacilante, en oscillant entre une position conciliatrice et la répression. En les derniers jours de mai, François Mitterrand (un politique français) a déclaré qu'il était préparé pour arriver au général De Gaulle. Le 30 mai, mille de personnes ont occupé les Champs-Élysées en soutien de De Gaulle, en manifestant qu'avaient déjà souffert suffisant chienlit (mot créé par De Gaulle, qu'il venait signifier "désordre"). Ce même jour, De Gaulle a proclamé son intention de demeurer au pouvoir et de dissoudre l'Assemblée nationale française. Les élections, célébrées en juin, sont allé un triomphe pour il. Ce même an ils s'ont signés les Accords de Grenelle et les syndicats ont négocié un accroissement du salaire moyen de 12%. Pourtant, De Gaulle était convaincu du besoin d'une réforme en la société française et il a défendu l'application du concept de participation (répartition des bénéfices). Il a proposé un référendum national sur la régionalisation et la réforme du Sénat, bien que au fond il était une approbation populaire à sa politique. Ses propositions ont été rejetées et le 28 avril 1969 a démissionné.

Le mouvement de mai de 1968 en France il est allé surtout une manifestation à l'encontre du régime "gaulliste". Il n'a pas constitué le refus à la politique comme telle, mais plutôt le refus à un style de bureaucratie de gouvernement.

Soyons réalistes, demandons l'impossible!
Sexamos realistas, pidamos o imposible!

MAIO DO 68

Todo iniciouse cando se produciron unha serie de folgas estudantís en numerosas universidades e institutos de París, seguidas de confrontacións coa universidade e a policía. O intento da administración de Charles de Gaulle(militar,político e escritor francés, presidente da república ata 1969) de afogar as folgas mediante unha maior carga policial só contribuíu a acender os ánimos dos estudantes, que protagonizaron batallas campais contra a policía no Barrio latino(zona próxima á Universidade da Soborna) e, posteriormente, unha folga xeral de estudantes e folgas diversas secundadas por dez millóns de traballadores en todo o territorio francés (dous terzos dos traballadores franceses). As protestas chegaron a tal punto que De Gaulle disolveu a Asemblea Nacional e celebráronse eleccións parlamentarias anticipadas o 23 de xuño de 1968.

A primeira reivindicación dos estudantes foi que se lles permitise acceder aos dormitorios das mulleres nas universidades, acceso que non estaba permitido polas normas sociais da época. Ao principio o movemento xurdiu como resposta estudantil á represión policial, pero en pouco tempo os traballadores iniciaron fortes folgas que paralizaron o país.

O goberno atopábase, nese punto, ao bordo do colapso, pero a situación revolucionaria se evaporou tan rápido como xurdira. Os traballadores, logo de conseguir importantes melloras salariais, volveron ao traballo. Cando se celebraron as eleccións, o partido gaullista emerxeu máis forte que antes.

A partir deste momento a situación empezou a normalizarse. O 12 de xuño prohibíronse todas as manifestacións e os grupos de extrema esquerda foron disoltos por decreto. O 16 de xuño, os estudantes volveron ás aulas da Soborna. O 23 de xuño celebráronse as eleccións, e o resultado foi unha clara derrota da esquerda e o triunfo dos gaullistas e os seus aliados e así finalizou o maio do 68 francés.

O movemento de maio do 68 transformou á sociedade francesa, cambiaron aspectos do comportamento, introducíronse novos valores, recoñeceu os dereitos da muller, liberación dos costumes, democratización das relacións sociais e xeracionais e a diminución do autoritarismo no ensino.

Momentos estelares na recente historia dos EEUU

O 1 de decembro de 1955 Rosa Parks, un muller afroamericana, negouse a cederlle o seu asiento nun autobús a un branco na cidade de Montgomery. A súa detención a mans da policía polo incumplimento das leis de segregación, que establecían a separación das dúas comunidades nos lugares públicos, motivou un boicot á compañía de transportes por parte da poboación negra que durou meses.

Aquí tamen iniciou a súa loita polos dereitos civís o pastor baptista e líder na loita polos dereitos civís Martin Luther King. En 1956 o Tribunal Supremo declaraba ilegal a segregación racial no transporte público, e en 1963 M.L. King pronunciaba o seu famoso discurso en Washington ante una multitude de 20 000 persoas, reclamando o fin da discriminación racial e a igualdade de dereitos. A chegada á presidencia do demócrata John Fitgzerald Kennedy en 1961 supuxo para moitos unha posibilidade real de acabar coa segregación. En 1964 era aprobada a Lei de Dereitos Civís, que acababa coa discriminación racial. Pero Kennedy non estivo alí para velo, en novembro de 1963 era vítima dun atentado na cidade de Dallas. Cinco anos despóis, o 4 de abril de 1968, caía tamén polas balas dun pistoleiro na cidade de Memphis Martin Luther King.

Un ano despóis, en outubro de 1969, durante as Olimpíadas de México, dous atletas afroamericanos, Tommie Smith e John Carlos, vencedores na proba dos 200 metros, en sinal de protesta pola morte de M.L. King, suben ao podio coas mans enfundadas en guantes de coiro, "símbolo da solidaridade do pobo negro", os puños en alto e as cabezas agochadas, ao tempo que sonaba o himno nacional do seu país. O xesto, retransmitido a todas as televisións do mundo, supúxolles a expulsión do equipo olímpico e o final das súas carreiras deportivas.

5 de novembro de 2008, o senador demócrata Barak Hussein Obama, fillo dun emigrante keniata, que durante anos traballou como avogado nos barrios obreiros de Chicago, admirador de M.L. King, álzase coa presidencia dos Estados Unidos nunha campaña vibrante e esperanzadora tralo cuestionado mandato do republicano George Bush.

Soño que un día, nos vermellos outeiros de Xeorxia, os fillos dos antigos escravos e os fillos dos antigos donos de escravos, póidanse sentar xuntos á mesa da irmandade. Soño que un día, ata o estado de Misisipí, un estado que se sufoca coa calor da inxustiza e da opresión, converterase nun oasis de liberdade e xustiza.

Martin Luther King